Πώς βρήκες το ημερολόγιό μου και το ποσταρες στο Substack; :ρ
Περα από την πλάκα, ήθελα να σταθώ σε 2-3 σημεία που έχω περάσει κι εγώ από αυτά και νιώθω:
1. Νομίζω (πλέον) ότι η βαρεμάρα δεν είναι απουσία νοήματος αλλά δίνει νόημα από μόνη της. Ενδιαφέροντα πράγματα συμβαίνουν όταν παραδινομαστε σε αυτή.
2. Το να σταματάς κάτι που δεν σου αρέσει πριν το τελειώσεις, ορίζει την ταυτότητα σου παραπάνω από το να το τελειώσεις με το ζόρι. Καλά, κι εγώ ήθελα να ζω κάτι στην ολότητά του, μέχρι που μια μέρα γύρισε ένας διακόπτης και είπα "τι φάση, τι είμαι, καμία αδύναμη που δεν μπορώ να πω ότι δεν μου αρέσει κάτι;"
Νομίζω ότι το scrolling και το short form content και οι αλγόριθμοι μας έχουν κάνει αυτή τη ζημιά. Έχουμε ξεχάσει ότι ο εγκέφαλός μας έχει την ικανότητα να διαλέγει και να διαμορφώνει τον εαυτό του βάσει των γούστων του, που είναι μια πανέμορφη διαδικασία και μας στρέφει στη σωστή κατεύθυνση κάθε στιγμή. Έχουμε συνηθίσει να διαλέγει για εμάς ένας αλγόριθμος και ξεχάσαμε ότι είναι ΟΚ και το να βλέπεις κάτι διαγώνια και να αποφασίζεις αν το θες στη ζωή σου ή όχι... Όχι απλά ΟΚ, είναι και skill μη σου πω.
3. Ο Benjamin Zander, έχει πει για το leadership το εξής:
Who am I being that my players' eyes are not shining?
Το διάβασα τον Ιανουάριο του 2025 και δεν θυμάμαι πώς κατέληξα στο ότι ο μόνος λόγος που έχουμε στόχους είναι για να έχουμε αυτή τη λάμψη στα μάτια μας, για να είμαστε ηγέτες του εαυτού μας... Και ό,τι μας παίρνει τη λάμψη να το πετάμε. Αυτό για το κλείσιμό σου :)
Γεια σου Yukisia, ευχαριστώ αρχικά που αφιέρωσες χρόνο να το διαβάσεις και να σχολιάσεις κιόλας.
Συμφωνώ θεωρητκά με τα πρώτα 2 points , ίσως απλά χρειάζομαι περισσότερη δουλειά στο να ακούω αυτά τα ένστικτα μου.
Στο 3ο σου point νομίζω ότι με ωθείς σε μία μίνι υπαρξιακή κρίση. Και δεν το λέω για κακό. Είναι μίνι εξάλλου.
Χθες το fallout μου αράδιαζε κάτι φιλοσοφίες του Hegel. Thesis - Antithesis - Synthesis. Τα πρώτα δύο συγκρούονται για να γεννηθεί το τρίτο.
Γιατί το 3ο σου point είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με τον κάπως μηδενιστικό τρόπο που εγώ εξηγώ την ζωή μου. Που λίγο πολύ υπαγορεύει , ότι είναι οκ να ζεις στο autopilot και να μην έχεις όνειρα. Ντάξει είναι λίγο πιο σύνθετο από αυτό και όχι τόσο μηδενιστικό αλλά χοντρικά είναι κάτι που όντως πιστεύω και κυρίως είναι μία φιλοσοφία που με βρήκε σε ένα καλό σημείο της ζωής μου και μου έχει φανεί χρήσιμη.
Πάντα με θεωρούσα ολιγαρκή, και από ένα σημείο και έπειτα απαλλάχτηκα και από οποιαδήποτε τύψη γύρω από αυτό. Το σχόλιο σου μου θυμίζει ότι κάτω από αυτή την φιλοσοφία κρύβω σε ένα βαθμό απαισιοδοξία και αδράνεια. Και η απαισιοδοξία δεν μου είχε έρθει σαν λέξη μέχρι που ξεκίνησα να γράφω αυτό το σχόλιο. Στην θέση της έβαζα τη λέξη φόβο. Με τον φόβο ήμουν οκ. Όλοι φοβόμαστε. Με την απαισιοδοξία όχι και τόσο, μου χτυπάει άσχημα. Δεν ακούγεται σαν κάτι που θέλω.
Σε άλλα νέα έχω πραγματικά πολύ περιέργεια να μάθω περισσότερα για το παιχνίδι σας. Γιατί είναι κάτι με το οποίο από παλιά σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να ασχοληθώ (σαν χόμπι) αλλά έμεινε στην σκέψη.
Heads up, μου πήρε έναν χρόνο να μάθω κι εγώ να ακούω τα ρημαδοένστικτα. Με καθημερινή υπενθύμιση ότι έχω δεσμευτεί να τα ακολουθώ no questions asked, και αν όλα πάνε καλά να το κάνω για όλη μου τη ζωή ή να γυρίσω στα παλιά. Το βάφτισα "πειραματική χρονιά" και δούλεψε κάπως.
Για το 3ο point, ελπίζω η τελική synthesis να είναι κάτι που να σε κάνει πιο happy! Νομίζω δεν είναι άσπρο-μαύρο (ή autopilot ή στόχοι), υπάρχουν ψυχρές περίοδοι και είναι απαραίτητες... Ίσως να είναι απλά ένα σημείο καμπής.
Και για το παιχνίδι, ελπίζουμε να έχουμε κάτι μέσα στο καλοκαίρι. Κάτι σε παιχνίδι εννοώ, ακόμα κι αν δεν είναι το πρώτο-πρώτο που αρχίσαμε να δουλεύουμε. Έχει πλάκα σαν διαδικασία απλά είναι λίγο χαωτικό το να βρεις από πού να αρχίσεις!
Πώς βρήκες το ημερολόγιό μου και το ποσταρες στο Substack; :ρ
Περα από την πλάκα, ήθελα να σταθώ σε 2-3 σημεία που έχω περάσει κι εγώ από αυτά και νιώθω:
1. Νομίζω (πλέον) ότι η βαρεμάρα δεν είναι απουσία νοήματος αλλά δίνει νόημα από μόνη της. Ενδιαφέροντα πράγματα συμβαίνουν όταν παραδινομαστε σε αυτή.
2. Το να σταματάς κάτι που δεν σου αρέσει πριν το τελειώσεις, ορίζει την ταυτότητα σου παραπάνω από το να το τελειώσεις με το ζόρι. Καλά, κι εγώ ήθελα να ζω κάτι στην ολότητά του, μέχρι που μια μέρα γύρισε ένας διακόπτης και είπα "τι φάση, τι είμαι, καμία αδύναμη που δεν μπορώ να πω ότι δεν μου αρέσει κάτι;"
Νομίζω ότι το scrolling και το short form content και οι αλγόριθμοι μας έχουν κάνει αυτή τη ζημιά. Έχουμε ξεχάσει ότι ο εγκέφαλός μας έχει την ικανότητα να διαλέγει και να διαμορφώνει τον εαυτό του βάσει των γούστων του, που είναι μια πανέμορφη διαδικασία και μας στρέφει στη σωστή κατεύθυνση κάθε στιγμή. Έχουμε συνηθίσει να διαλέγει για εμάς ένας αλγόριθμος και ξεχάσαμε ότι είναι ΟΚ και το να βλέπεις κάτι διαγώνια και να αποφασίζεις αν το θες στη ζωή σου ή όχι... Όχι απλά ΟΚ, είναι και skill μη σου πω.
3. Ο Benjamin Zander, έχει πει για το leadership το εξής:
Who am I being that my players' eyes are not shining?
Το διάβασα τον Ιανουάριο του 2025 και δεν θυμάμαι πώς κατέληξα στο ότι ο μόνος λόγος που έχουμε στόχους είναι για να έχουμε αυτή τη λάμψη στα μάτια μας, για να είμαστε ηγέτες του εαυτού μας... Και ό,τι μας παίρνει τη λάμψη να το πετάμε. Αυτό για το κλείσιμό σου :)
Το βρήκα :D
Γεια σου Yukisia, ευχαριστώ αρχικά που αφιέρωσες χρόνο να το διαβάσεις και να σχολιάσεις κιόλας.
Συμφωνώ θεωρητκά με τα πρώτα 2 points , ίσως απλά χρειάζομαι περισσότερη δουλειά στο να ακούω αυτά τα ένστικτα μου.
Στο 3ο σου point νομίζω ότι με ωθείς σε μία μίνι υπαρξιακή κρίση. Και δεν το λέω για κακό. Είναι μίνι εξάλλου.
Χθες το fallout μου αράδιαζε κάτι φιλοσοφίες του Hegel. Thesis - Antithesis - Synthesis. Τα πρώτα δύο συγκρούονται για να γεννηθεί το τρίτο.
Γιατί το 3ο σου point είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με τον κάπως μηδενιστικό τρόπο που εγώ εξηγώ την ζωή μου. Που λίγο πολύ υπαγορεύει , ότι είναι οκ να ζεις στο autopilot και να μην έχεις όνειρα. Ντάξει είναι λίγο πιο σύνθετο από αυτό και όχι τόσο μηδενιστικό αλλά χοντρικά είναι κάτι που όντως πιστεύω και κυρίως είναι μία φιλοσοφία που με βρήκε σε ένα καλό σημείο της ζωής μου και μου έχει φανεί χρήσιμη.
Πάντα με θεωρούσα ολιγαρκή, και από ένα σημείο και έπειτα απαλλάχτηκα και από οποιαδήποτε τύψη γύρω από αυτό. Το σχόλιο σου μου θυμίζει ότι κάτω από αυτή την φιλοσοφία κρύβω σε ένα βαθμό απαισιοδοξία και αδράνεια. Και η απαισιοδοξία δεν μου είχε έρθει σαν λέξη μέχρι που ξεκίνησα να γράφω αυτό το σχόλιο. Στην θέση της έβαζα τη λέξη φόβο. Με τον φόβο ήμουν οκ. Όλοι φοβόμαστε. Με την απαισιοδοξία όχι και τόσο, μου χτυπάει άσχημα. Δεν ακούγεται σαν κάτι που θέλω.
Σε άλλα νέα έχω πραγματικά πολύ περιέργεια να μάθω περισσότερα για το παιχνίδι σας. Γιατί είναι κάτι με το οποίο από παλιά σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να ασχοληθώ (σαν χόμπι) αλλά έμεινε στην σκέψη.
Heads up, μου πήρε έναν χρόνο να μάθω κι εγώ να ακούω τα ρημαδοένστικτα. Με καθημερινή υπενθύμιση ότι έχω δεσμευτεί να τα ακολουθώ no questions asked, και αν όλα πάνε καλά να το κάνω για όλη μου τη ζωή ή να γυρίσω στα παλιά. Το βάφτισα "πειραματική χρονιά" και δούλεψε κάπως.
Για το 3ο point, ελπίζω η τελική synthesis να είναι κάτι που να σε κάνει πιο happy! Νομίζω δεν είναι άσπρο-μαύρο (ή autopilot ή στόχοι), υπάρχουν ψυχρές περίοδοι και είναι απαραίτητες... Ίσως να είναι απλά ένα σημείο καμπής.
Και για το παιχνίδι, ελπίζουμε να έχουμε κάτι μέσα στο καλοκαίρι. Κάτι σε παιχνίδι εννοώ, ακόμα κι αν δεν είναι το πρώτο-πρώτο που αρχίσαμε να δουλεύουμε. Έχει πλάκα σαν διαδικασία απλά είναι λίγο χαωτικό το να βρεις από πού να αρχίσεις!